Verhaal van Naomi

Zorg met je hart: Naomi over werken en leren bij Stichting Eykenburg

Naomi

Verpleegkundige in opleiding

Van bijbaantje naar roeping

Naomi wist al vroeg dat de zorg bij haar paste. “Ik begon op mijn veertiende met een bijbaantje in de zorg, mensen helpen met eten geven. Vanaf dat moment wist ik: dit is wat ik wil doen.” In 2013 begon ze bij Het Zamen en inmiddels werkt ze al bijna 12,5 jaar bij Stichting Eykenburg. In die tijd heeft ze veel gezien en geleerd. “Ik heb in verschillende huizen gewerkt, ook in de thuiszorg. Dat maakt dat je goed weet wat bij je past.”

Stap voor stap groeien

Naomi volgde meerdere opleidingen: van niveau 2+ naar Verzorgende IG en nu is ze bijna klaar met haar opleiding tot verpleegkundige. “Voor mij werkte het fijn om er echt de tijd voor te nemen en steeds een beetje meer te leren. Nog één jaar, dan ben ik verpleegkundige. Ik ben blij als alle verslagen straks achter de rug zijn,” zegt ze lachend. “Maar ik loop goed met mijn examens, dus dat geeft vertrouwen.”

Binnen Eykenburg is Naomi van alle markten thuis. Ze werkt als werkbegeleider, ondersteunt collega’s en springt bij waar nodig. “Als er ergens iemand uitvalt, ga ik net zo makkelijk de wijk in. Dat afwisselende past goed bij mij.”

Thuiszorggevoel, maar dan binnen Eykenburg

Wat Naomi zo aanspreekt, is het thuiszorggevoel binnen de muren van Eykenburg. “Mensen zijn hier meer op hun gemak. Zelfredzaamheid wordt gestimuleerd: bewoners smeren hun eigen brood, doen wat ze nog zelf kunnen. Dat vind ik mooi.”

Haar werkzaamheden zijn breed: van ADL-zorg en medicatie uitdelen tot verpleegtechnische handelingen zoals prikken en katheterzorg. “Ik mag al veel doen. Alleen de eindverantwoordelijke diensten nog niet, maar die extra verantwoordelijkheid lijkt me juist leuk.”

Humor, vertrouwen en bijzondere momenten

Voor Naomi draait zorg om aandacht en verbinding. “Ik vind het fijn om met mensen te praten, echt een gesprek te voeren.” Die band kan heel bijzonder zijn. “Sommige bewoners zie ik echt als familie. Eén mevrouw noem ik mijn ‘oma-vriendinnetje’. Ze heeft zulke gezellige humor.”

Humor speelt een grote rol in haar werk. “Er zijn hier mensen die je hele dag goedmaken met één grap.” Sommige momenten blijven je altijd bij. “Twee dagen voordat een bewoner overleed, gaf hij me een handkus. Dat vergeet je nooit.”

Ook kleine feestelijke momenten zijn belangrijk. “We hebben hier een mevrouw die binnenkort 101 wordt. Vorig jaar hadden we alles versierd, ze was zó verrast. Dat zijn van die dingen waar je het voor doet.”

Er zijn tot het einde

Naomi weet heel goed wat ze níét wil: ziekenhuiszorg. “Daar zijn de mensen passanten, hier zijn het bewoners, mensen die je kent.” Juist het begeleiden tot het einde vindt ze waardevol. “Ik vind het het mooiste als mensen bij mij kunnen blijven tot het eind.”

Ze herinnert zich een bewoner die bewust koos voor euthanasie. “Ik heb haar nog nooit zo blij gezien. Een glas wijn, een sigaret erbij, en toen was het goed. Dat zijn intense, maar ook mooie momenten.”

Een goede dag afronden

Aan het einde van haar werkdag loopt Naomi altijd alles netjes na. “Rapporteren, mijn rijtje afgaan. En thuis doe ik dat in mijn hoofd nog een keer. Dan kan ik het loslaten en de dag afsluiten.”

Wat haar werk geslaagd maakt? “Als ik mensen tevreden kan stellen. Als ze een waardevolle dag hebben gehad, of als ik iemand echt goed heb kunnen helpen.”

Werken met je hart

“Dit werk doe je met je hart,” zegt Naomi. “En ik heb het hier echt naar mijn zin. Het team is leuk, collega’s zijn lief en ik woon hier een kwartiertje vandaan. Goed salaris, niks te klagen.”

Wat ze hierna gaat doen, weet Naomi nog niet precies. “Misschien de thuiszorg, misschien VPT. Dat zie ik later wel.”