Verhaal van Yaprak
Yaprak
Contactverantwoordelijke leerling niveau 4
Zorgen doe je met je hart
Voor Yaprak is zorg geen lijstje met handelingen. “Het is vooral werken met je hart en met empathie,” zegt ze. “De rest is eigenlijk bijzaak.” Ze werkt als contactverantwoordelijke leerling niveau 4 en volgt de opleiding tot verpleegkundige. Wat haar drijft, is de overtuiging dat ouderen geen ‘zorgobjecten’ zijn.
“Ik vind niet dat we ouderen verzorgen,” legt ze uit. “We geven iets terug. Zij hebben hun hele leven voor anderen gezorgd, nu is het onze beurt.”
Een lange weg naar Eykenburg
Yaprak begon al jong in de zorg. Op haar zestiende startte ze met de opleiding tot verzorgende. Later verhuisde ze naar Turkije, waar ze tien jaar woonde, werkte in het ziekenhuis en een vervolgopleiding tot verpleegkundige volgde. Daarnaast deed ze jarenlang vrijwilligerswerk, onder andere na aardbevingen.
“Toch is de zorg daar heel anders dan in Nederland,” vertelt ze. “Toen ik terugkwam, moest ik opnieuw ontdekken hoe het hier werkt.” Ze begon eerst bij een andere thuiszorgorganisatie, maar voelde zich daar niet op haar plek. Via Liesbeth van der Meer kwam ze in contact met Eykenburg. “Ik moest de opleiding Verzorgende IG opnieuw doen, maar er werd met me meegedacht.”
Samen met de praktijkopleiders, onder wie Denise, vond ze haar plek. Inmiddels werkt ze hier anderhalf jaar. “Vanaf het begin voelde ik vertrouwen.”
Warmte, vrijheid en persoonsgerichte zorg
Wat Yaprak direct opviel bij Eykenburg, was de sfeer. “Het voelt warm. Als thuis. Als familie.” Ze noemt de leefcirkels en de manier waarop bewoners worden benaderd als mens, niet als patiënt. “Je bent hier niet opgesloten. Er wordt gekeken: wat kan jij aan, wat heb jij nodig. Juist in de laatste fase van je leven.”
Die persoonsgerichte zorg zit ook in de kleine dingen. “Er wordt hier niet bezuinigd op welzijn. Wil iemand sojamelk? Dan regelen we dat. Eten en drinken wat je fijn vindt, dat hoort erbij.” Volgens Yaprak is dit helaas niet vanzelfsprekend in de zorg. “Dit zie je echt niet overal.”
Samen lachen, samen groeien
Het mooiste aan haar werk vindt Yaprak het contact met bewoners. “Na de zorg ga je zitten, praat je, lach je samen. Soms lachen we om de kleinste dingen.” Ze vergelijkt bewoners liefdevol met kinderen. “Ze zijn oud, maar in mijn ogen zijn het hele leuke kinderen. Je behandelt ze met respect, zoals je dat bij je opa en oma zou doen.”
Een moment dat haar bijbleef, was een bewoner met Parkinson die in een rolstoel zat. “Samen met collega’s hebben we hem gestimuleerd om weer te lopen. Zelfs dansend, met begeleiding. Dat was zó mooi om te zien.” Of bewoners die weer beter gaan eten en aankomen. “Drie kilo erbij. Dat is toch geweldig?”
Ook tijdens avonddiensten maakt ze er graag iets van. “Dan gaat de muziek aan: van Marco Borsato tot Habibi. We dansen in de woonkamer. Morgen mogen ze uitslapen.” Dat zijn de momenten waar ze haar voldoening uit haalt.
Leren, kiezen en verantwoordelijkheid nemen
Bij Eykenburg kreeg Yaprak ruimte om keuzes te maken. “Ik mocht echt zelf bepalen of ik wilde doorstuderen. Er werd geadviseerd, maar niet gestuurd.” Ze groeide van niveau 3 naar niveau 4 en denkt bewust na over haar volgende stap. “Mijn droom was vroeger arts worden, maar ik ben ook realistisch.”
Met haar teamleider ging ze in gesprek over MBO-V of HBO-V. “Zij was mijn voorbeeld. Ik begon met MBO-V. Dat voelde goed.” Door verder te studeren kan Yaprak meer één-op-één met bewoners werken, iets wat haar veel energie geeft.
Stem voor collega’s en bewoners
Sinds september is Yaprak lid van de Ondernemingsraad, officieel sinds 1 december. “We staan voor de collega’s én voor het welzijn van bewoners.” Het team is nog nieuw, maar haar motivatie is duidelijk. “Ik wil dat Eykenburg een nóg prettiger plek wordt om te werken. Ik kan goed luisteren en wil samen dingen verbeteren.”
Een blik vooruit, met beide voeten op de grond
Yaprak droomt ervan om later vrijwilligerswerk te doen als verpleegkundige in gebieden waar minder middelen zijn, bijvoorbeeld in Afrika. “Niet doelloos reizen, maar echt iets betekenen.” Haar overtuiging is helder: “Ik ben geen arts, geen wetenschapper, geen god. Maar ik kan er wél voor zorgen dat iemand zich gelukkig voelt.”
Empathie staat voor haar centraal, ook buiten het werk. “Je hebt een leven naast de zorg, maar als je die zorgzaamheid meeneemt naar buiten, wordt de wereld een stukje mooier.” Ze herinnert zich vaak de woorden van haar moeder: ‘Als iemand een steen naar je gooit, geef je een bloemetje terug.’
“Zo sta ik in mijn werk en in mijn leven.”
